เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 20 แก้วสุรานี้ยื่นมา นางถอยไปไม่ได้แม้เพียงครึ่งก้าว
ซูเนี่ยนจ้องมองจานขนมดอกกุ้ยฮวาจานนั้นอยู่ครู่ใหญ่โดยไม่ขยับ
ผู้คนในโรงอาหารเดินกันขวักไขว่ เสียงถ้วยชามกระทบกันดังระงมไปหมด
นักศึกษาชั้นเรียนระดับสามส่วนใหญ่ถือเพียงข้าวต้มเจือจางและผักดอง ส่วนฝั่งนักศึกษาชั้นเรียนระดับหนึ่งนั้นมีบ่าวรับใช้คอยส่งกล่องอาหารให้ กลิ่นหอมฟุ้งลอยไปไกลจวบจนถึงครึ่งค่อนห้องเลยทีเดียว
ขนมดอกกุ้ยฮวาจานนี้ที่วางอยู่บนที่นั่งของนาง มันช่างเด่นสะดุดตาเกินไป
ลู่ชิงถือชามข้าวต้มเดินเข้ามา เมื่อเห็นขนมก็ชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง
“อีกแล้วงั้นหรือ…เก็บได้มาอีกแล้วหรือ”
ซูเนี่ยนปรายตามองเขาแวบหนึ่ง “เจ้าหัดชิงตอบก่อนจนคล่องแล้วนะ”
ลู่ชิงลดเสียงต่ำลง “เหมือนกับหมึกก้อนคราวก่อนใช่หรือไม่”
ซูเนี่ยนไม่ได้ตอบคำถามนั้น