เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 10 เจ้าดีดหน้าผากข้า? บัญชีนี้จดไว้ก่อน
กระดูกไก่ถูกซูเนี่ยนแทะจนสะอาดหมดจด
นางไม่แม้แต่จะปล่อยไขมันที่ติดปลายนิ้วไป นางใช้เปลือกหมั่นโถวเช็ดอย่างละเอียดลออทั่วหนึ่งรอบก่อนจะยัดเข้าปาก เมื่อกินจนอิ่มถึงที่สุดแล้ว นางก็พิงขอบเตียงด้วยความรู้สึกพึงพอใจเต็มเปี่ยมบนใบหน้า
ยามที่ลู่ชิงผลักประตูเข้ามา เขาก็เข้าจังหวะเห็นนางกำลังซ่อนกระดูกปีกไก่ชิ้นสุดท้ายลงในห่อกระดาษพอดี
เขาอึ้งงันอยู่หน้าประตู ดวงตาเบิกค้าง “พี่ซู ท่านไปเอาไก่ย่างมาจากที่ใด?”
ซูเนี่ยนเช็ดมุมปาก ใบหน้าไม่เปลี่ยนสี “เก็บได้ระหว่างทาง”
ลู่ชิงมองดูคราบมันเต็มปากของนาง แล้วหันไปมองห่อกระดูกไก่ที่ยังคงส่งกลิ่นหอมหวลนั่น อัดอั้นอยู่ครึ่งค่อนวันจึงเค้นออกมาประโยคหนึ่งว่า “โชคของท่านผู้นี้ ช่างดีเกินไปหรือไม่”