กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากหลินโม่ได้รับเงินแล้วก็ดีใจจนโอบแขนท่านพ่อของตนเขย่าไปมา กำลังจะจากไป แต่พอหันกลับมาก็เห็นใต้เท้าเหยียนผู้คร่ำครึเข้า
เมื่อเห็นใต้เท้าเหยียนมองนางด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หลินโม่ก็ถอยหลังไปสองก้าวแล้วหลบไปอยู่หลังท่านพ่อของตน
นางเอ่ยถามไป๋เสี่ยวอย่างสงสัย:【ผู้ว่าการมี่โจวคนนี้เหตุใดจึงมองข้าด้วยสายตาเช่นนี้ ข้ารู้สึกว่าตนเองไม่ได้ล่วงเกินเขาสักหน่อยนะ เมื่อวานข้ายังช่วยเขาไว้มากมายเลย】
ไป๋เสี่ยวเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน:【ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน สีหน้าของคนผู้นี้ดูน่ากลัวเกินไปแล้ว】
เสนาบดีหลินดึงหลินโม่มาหลังกาย แล้วเมื่อเห็นสีหน้าของใต้เท้าเหยียน สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นในทันใด “ไม่ทราบว่าท่านใต้เท้าเหยียนมีธุระอันใด”