กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอคำพูดของเว่ยเจิ้งอันสิ้นสุดลง เขาก็เห็นเงาร่างหนึ่งวิ่งกระโดดโลดเต้นมาจากระยะไกล
เขาหรี่ตามองแล้วรู้สึกว่าคนผู้นี้ดูคุ้นตาอยู่บ้าง แต่พอคนผู้นั้นวิ่งเข้ามาใกล้ก็จำได้ว่าเป็นผู้ใด
“ไม่นะ ใต้เท้าหลินน้อยเป็นอะไรไป เหตุใดวิ่งเร็วถึงเพียงนี้ ข้างหลังนางมีสุนัขไล่ตามหรือ”
หลินโม่ถือถุงผ้าเล็กใส่เงินอยู่ในมือ สองขาก้าวถี่ฉับ ๆ ราวกับบิน หากไม่มองสีหน้าตื่นเต้นบนใบหน้านาง คงนึกว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว
“ฉินเจิง เว่ยเจิ้งอัน! ข้ามาแล้ว ข้ามาแล้ว!”
หลินโม่ตื่นเต้นเสียจน เพียงมีเรื่องสนุกนางก็จะโยนเรื่องที่ไม่สบายใจไปไว้ข้างหลังทันที ชีวิตก็เรียบง่ายเช่นนี้เอง