กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แม่ เย่จื่อจินตัวกาลกิณีผลาญเงินคนนี้จะถูกตีตายไหมเนี่ย!
ถ้าเธอตายไปจะทำยังไง ฉันไม่อยากถูกจับไปในฐานะฆาตกรหรอกนะ”
“ไม่หรอกน่า แม่ลองดูแล้ว ยังหายใจอยู่เลย”
สองแม่ลูกเจียงเสี่ยวเหมยมองดูเย่จื่อจินที่หมดสติไม่ฟื้นอยู่บนแผ่นไม้ เย่เชี่ยนเชี่ยนมีสีหน้ากระวนกระวาย เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าท่อนไม้เพียงท่อนเดียวทำไมถึงตีจนคนสลบไปได้
เจียงเสี่ยวเหมยเอ่ยปลอบลูกสาวตัวเองเสียงเบา “เย่จื่อจินร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว ไม่แน่อาจจะแค่โรคกำเริบขึ้นมา ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอเลยสักนิด อย่าขู่ตัวเองไปหน่อยเลย”
เย่หงจวินที่อยู่อีกห้องหนึ่งเริ่มหมดความอดทน จึงเอ่ยเตือนสองแม่ลูกเจียงเสี่ยวเหมย
“พวกเธอสองแม่ลูกทำอะไรกันอยู่ รีบมาหาของเร็วเข้า”
“โอ้! ไปแล้ว”
เย่เชี่ยนเชี่ยนเหลือบมองเย่จื่อจินอีกแวบหนึ่ง แล้วรีบไปช่วยทันที