กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 493 คืนนี้เจ้าอยู่ต่อเถิด
หวังซวงหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออก
เวลานี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้านาง เขากลับเหมือนไม่เคยตระหนักถึงฐานะที่เปลี่ยนไปเลย
“อย่างไร ยังไม่สบายอีกหรือ? ถอดรองเท้าแล้วนอนพักสักหน่อยดีหรือไม่?”
ระหว่างพูด จวงเซียวก็จับข้อเท้านางไว้แล้ว
“ไม่ต้อง ข้าไม่เป็นไร แค่คิดถึงเรื่องเก่า ๆ ขึ้นมา”
“คิดถึงเรื่องอะไรในอดีต?” น้ำเสียงจวงเซียวไม่ค่อยพอใจ “คิดถึงตอนที่ไล่ข้าไปหรือ?”
“เหมือนข้าจะให้เงินตำลึงเจ้ามาอยู่บ้าง ตอนนี้ข้าตกที่นั่งลำบากแล้ว เจ้าไม่ควรคืนเงินตำลึงให้ข้าหรือ?” หวังซวงจงใจหยอกเขา
“อยากได้เงินไม่มีให้ อยากได้ชีวิตมีแค่ชีวิตเดียว”
ชีวิตของเขาก็มอบให้นางได้