กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 494 อย่างมากก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
จวงเซียว: ยังมีเรื่องดีเช่นนี้ด้วยหรือ?
โชคลาภหล่นจากฟ้า กระแทกเขาจนมึนงงไปหมด
คำพูดเช่นนี้ เขาไม่ได้ยินมานานกี่ปีแล้ว?
“แม่นาง—” เขาจ้องหวังซวงอย่างเหม่อลอย
หวังซวงเลิกคิ้วมองเขา แววตาราวกับมีตะขอเล็ก ๆ เกี่ยวใจ “หากเจ้าไม่เต็มใจ เช่นนั้นก็ช่างเถิด”
“เจ้าเต็มใจหรือ?” ใบหน้าจวงเซียวแดงก่ำ อึดใจหนึ่งจึงเค้นคำถามออกมา
กลัวว่าหวังซวงจะหยอกเย้าเขาแล้วไม่รับผิดชอบ เขาจึงกล่าวต่อว่า “หากให้ข้าอยู่โดยไม่ทำอะไรเลย ข้าไม่อยู่หรอก”
“เช่นนั้นเจ้าก็ไปเสีย” หวังซวงแค่นเสียงเบา ๆ
น้ำเสียงกระเง้ากระงอดนั้นประหนึ่งขนนกปัดผ่านกลางใจ ทำให้จวงเซียวคันยุบยิบในอก