กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 485 สนทนาเมามายในยามดึก (2)
“ซวงซวง เจ้านี่ร้ายกาจจริง ๆ” หลิ่วอวิ๋นเหมียนพึมพำ
ไยต้องแทงใจดำถึงเพียงนั้น?
หวังซวงพูดได้ถูกต้องยิ่งนัก
ต่อให้ทุกอย่างล้วนเป็นความจริง นางก็ยังปรารถนาให้ลู่ฉือมีชีวิตที่ดี
ทว่าพวกเขากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว
ทั้งยังไม่มีใครผิด คงได้แต่กล่าวว่าชะตาฟ้าช่างเล่นตลก
“ผ่านความเป็นความตายมาแล้ว ก็จะพบว่าเรื่องเหล่านั้นแท้จริงไม่ได้สำคัญนัก ก็แค่หญิงบ้านนอกคนหนึ่งมิใช่หรือ? หากเจ้าคิดจะจัดการนาง ไยจะไม่มีวิธีเล่า? ส่วนบุรุษนั้น...หัวใจเขาอยู่กับเจ้า เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”
หลิ่วอวิ๋นเหมียนยิ้มขื่นพลางกล่าวว่า “ซวงซวง ข้าเองก็เป็นหญิงบ้านนอก”