กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 481 หยาบนอกละเอียดใน
หมอมีชื่ออย่างนาง ใช่ว่าจะเชิญตัวมาใช้ได้ตามใจหรือ?
หลิ่วอวิ๋นเหมียนบ่นในใจพลางก้าวเข้าไปตรวจบาดแผลของจวงเซียว
บาดแผลของเขาฟื้นตัวได้ไม่ดีนัก มีอาการอักเสบอยู่บ้าง
บาดเจ็บถึงเพียงนี้แล้วยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อครู่ตอนกินข้าวยังคิดจะดื่มสุราอีก
หากหวังซวงไม่ห้ามไว้ ป่านนี้เขาคงอาศัยฤทธิ์สุราทำเรื่องอะไรสักอย่างไปแล้ว!
ช่างอาศัยพื้นฐานร่างกายแข็งแรงของตนทำอะไรตามใจ ไม่กลัวอายุสั้นหรือไร
“แม่นาง” หลิ่วอวิ๋นเหมียนหันไปมองหวังซวง “จะเปลี่ยนมาใช้ยาของข้าหรือไม่?”
หวังซวงรู้ความสามารถของหลิ่วอวิ๋นเหมียนดี
แต่นางกลับลังเลอยู่ชั่วครู่