กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 482 ข้าชอบกินหมั่นโถวที่สุด
หวังซวงบอกที่พักของตนแล้ว แต่จวงเซียวกลับเปลี่ยนใจ “ข้ายังมีธุระอีกเล็กน้อย ให้คนไปส่งเจ้ากลับเถิด”
“ไม่ต้องหรอก ให้อาเหมียนกลับไปกับข้าก็พอ นางปกป้องข้าได้”
“เช่นนั้น…ก็ได้” จวงเซียวกล่าว
หลิ่วอวิ๋นเหมียนเดินทางออกไปพร้อมกับหวังซวง
ทว่าหลิ่วอวิ๋นเหมียนระแวดระวังยิ่งกว่าหวังซวง นางรู้สึกว่ามีคนตามพวกนางอยู่ข้างหลัง
นางอาศัยจังหวะช่วยหวังซวงจัดเสื้อผ้า แล้วกระซิบเสียงเบาว่า “มีคนตามพวกเราอยู่ข้างหลัง”
“ไม่เป็นไร”
เป็นจวงเซียว
หากจวงเซียวไม่ไปส่งนาง ย่อมไม่วางใจ จะให้คนอื่นไปส่งก็ไม่วางใจเช่นกัน