กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 441 ลู่ฉือมีค่ามาก
“กวนอินหนู ชีวิตในค่ายทหารลำบากหรือไม่?” ลู่ฉือถาม
กวนอินหนูแทะกระดูก ดูดเลียนิ้วมือ แล้วยังรู้สึกอยากกินต่อ
“ลำบากขอรับ” เขาตอบ
“ถ้าอย่างนั้นอยากกลับบ้านหรือไม่?”
“ข้าคิดถึงท่านแม่” กวนอินหนูตอบโดยไม่ลังเล “แต่ข้าไม่อยากกลับบ้าน”
“เพราะเหตุใด?” ลู่ฉือถามพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อไม่ได้เป็นสามี แต่ได้เป็นพ่อ ความรู้สึกมากมายย่อมไม่อาจเข้าใจได้
อารมณ์อันอ่อนโยนเช่นนั้น เป็นสิ่งที่เขาในอดีตไม่อาจเข้าใจหรือสัมผัสได้
“เพราะข้ายังไม่ได้สร้างผลงานเลย!” กวนอินหนูกล่าว “ท่านแม่บอกว่ากลับไปทั้งอย่างนี้น่าอายจะตาย ข้าจะทำให้ท่านแม่ภูมิใจ!”