เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 442 เมื่อศัตรูหัวใจพบหน้า ย่อมตาแดงก่ำ
ตอนฮูหยินหลี่จากไป นางอารมณ์ไม่ดีเอามาก ๆ
แต่หลิ่วอวิ๋นเหมียนไม่ใส่ใจ
——หากปล่อยให้นางมีความสุข ตัวข้าก็ต้องไม่มีความสุข เช่นนั้นก็ปล่อยให้นางอัดอั้นต่อไปเถิด
แต่หลิ่วอวิ๋นเหมียนก็พอเข้าใจแล้วว่าเหตุใดหลัวฉางถึงไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ที่แท้ในบ้านมียีนด้อยอยู่บ้างนี่เอง
ท่าทีของฮูหยินหลี่ที่คิดว่าตนเองถูกเสมอ และคิดว่าทุกคนต้องยอมให้นางบงการ ชวนให้คนรังเกียจยิ่งนัก
ต่อให้หลัวฉางเสียความบริสุทธิ์ หรือถึงขั้นเสียโฉม หากอยากแต่งงานก็ย่อมมีคนรับนางไปเป็นภรรยาแน่นอน
ไม่ว่าบุรุษหรือสตรี ย่อมมีคนที่รู้สึกว่าการพยายามด้วยตนเองนั้นลำบากเกินไป จึงอยากใช้ทางลัด
เมื่อมีพ่อกับพี่ชายคอยดูแล ชีวิตหลังจากนี้ของหลัวฉางก็คงไม่ลำบากนัก
แต่พวกเขากลับพยายามโยนข้อหาโสมมใส่ลู่ฉือ หลิ่วอวิ๋นเหมียนจึงไม่พอใจ