กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 434 อาละวาด (2)
แต่กู้ชิงฮวนกลับมองเขาพลางแค่นหัวเราะ
นางกล่าวว่า “ใช่ ตอนนี้ข้าไม่อยากเป็นสุนัขให้เจ้าแล้ว ข้ารอดชีวิตมา ไม่ใช่เพื่อให้เจ้าหยามศักดิ์ศรีข้ากลางถนนราวกับข้าเป็นสุนัข หลัวเหย่ ข้าทนมามากพอแล้ว!”
หลัวเหย่มีสีหน้าอำมหิต บีบคางนางแน่น “หากเจ้ากล้าตาย ข้าจะให้ทุกคนที่คอยปรนนิบัติเจ้าไปตายเป็นเพื่อนเจ้าทั้งหมด!”
“ข้ายังเอาตัวเองไม่รอด จะไปสนใจคนอื่นทำไม?” กู้ชิงฮวนไม่ยอมอ่อนข้อ
“เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าอยากมีชีวิตก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่ตาย!” หลัวเหย่กล่าวอย่างเหี้ยมเกรียม
“สายไปแล้ว” รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนใบหน้ากู้ชิงฮวน