กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 348 ข้ามีวิธีอันแยบยล
“พูดว่าอะไร?” เมื่อเห็นหลิ่วอวิ๋นเหมียนอยากเอ่ยแต่กลืนคำ ฮ่องเต้จึงตรัสขึ้น “พูดมาตรง ๆ เถิด เจิ้นจะไม่เอาความ”
หลิ่วอวิ๋นเหมียนกล่าวว่า “หม่อมฉันได้ยินคนพูดว่า ในสถานการณ์เช่นนี้ ลองรอดูอีกหน่อยได้หรือไม่เพคะ?”
ไม่ได้ป่วย ต่อให้รอดูไปนานเพียงใดก็สิ้นพระชนม์ไม่ได้หรอก
ที่จริงหลิ่วอวิ๋นเหมียนยังมีวิธีที่เล่นงานคนแสร้งป่วยได้เจ็บแสบกว่านี้
แต่ก็ไม่จำเป็นต้องล่วงเกินไทเฮาให้หนักหนา
ที่นางพูดตรง ๆ ว่าไทเฮาไม่ได้ประชวร ก็เพราะเห็นใจหมอหลวงเหล่านั้น
—งานรับใช้ราชวงศ์ไม่ใช่งานที่คนธรรมดาทำได้จริง ๆ
หมอรักษาโรคได้ แต่รักษาชะตาชีวิตไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น โรคบางอย่างก็รักษาไม่ได้