บทที่ 347 อาการประชวรของไทเฮา

บทที่ 347 อาการประชวรของไทเฮา

“ไม่เป็นไร พวกเราปิดประตูแอบกินกันก็ได้” หลิ่วอวิ๋นเหมียนตอบเช่นนั้น

“เช่นนั้นตอนนั้นท่านแม่อย่าผัดกับข้าวให้หอมมากนะขอรับ ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะได้กลิ่น”

เรื่องใดจะใหญ่ไปกว่าการกินเล่า

กวนอินหนูไม่ได้มีความผูกพันลึกซึ้งกับบิดามารดาผู้ให้กำเนิดอยู่แล้ว ส่วนพระอัยกาหลวงที่เขาเพิ่งพบเพียงไม่กี่ครั้ง ทั้งยังเคยทำให้ท่านแม่แท้ ๆ กับหลิ่วอวิ๋นเหมียนลำบากใจ เขาก็ไม่ได้รู้สึกผูกพันด้วยสักเท่าใด

ถึงขั้นว่าสำหรับเขาแล้ว เรื่องกินเนื้อยังสำคัญกว่าเสียอีก

ระหว่างพูดคุยกัน พวกนางก็กลับไปอยู่ข้างเซียวเหิงอีกครั้ง

สีหน้าของเซียวเหิงดูแปลกไปเล็กน้อย