กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 228 การปฏิเสธอย่างเย็นชา
ลู่ฉือไม่ไว้หน้าองค์หญิงหย่งเจียแม้แต่น้อย
“จงรู้จักหยุดเสียที” ลู่ฉือกล่าวเสียงเย็น “แม้เจ้าจะเป็นองค์หญิง แม้พระสนมจะเป็นที่โปรดปราน เจ้าก็อย่ามายั่วยุข้า อย่าบีบให้ฮ่องเต้ต้องเลือกระหว่างเจ้ากับข้า”
สายตาของเขาเย็นเยียบดุจคมมีด เพียงชั่วพริบตาก็แช่แข็งความรักอันร้อนแรงที่องค์หญิงหย่งเจียคิดไปเอง
เขากล่าวทีละคำ “คนที่จะเจ็บปวดในท้ายที่สุด ไม่มีทางเป็นข้า!”
องค์หญิงหย่งเจียแทบยืนไม่ไหว ต้องพยุงต้นไม้ข้างกายจึงทรงตัวอยู่ได้
เขากล้ากำเริบเสิบสานเช่นนี้ได้อย่างไร!
ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ ในใจนางรู้ชัดว่าทุกคำที่ลู่ฉือพูดล้วนเป็นความจริง
ความโปรดปรานจากเสด็จพ่อยังสู้ผลประโยชน์ในความเป็นจริงไม่ได้