บทที่ 229 ลู่ฉือ ง้อข้า

บทที่ 229 ลู่ฉือ: ง้อข้า

ลู่ฉืออาบน้ำเสร็จแล้ว นั่งหลังตรงอยู่บนเตียง ทว่าหูตั้งรอฟังอยู่นานแล้ว: รีบมาปลอบข้าเร็ว รีบมาง้อข้าเร็ว!

มองไม่ออกหรือว่าข้าอารมณ์ไม่ดี?

แม้แต่ท่านแม่ยายยังดูออก แต่เจ้ายังเชื่องช้าเช่นนี้

ลู่ฉืออดคิดไม่ได้ว่า เขาแสดงออกชัดเจนยังไม่พออีกหรือ?

ที่เขาทำเช่นนี้ ไม่ใช่อยากให้ผู้เฒ่ากังวล แต่แค่อยากให้หลิ่วอวิ๋นเหมียนใส่ใจเขาบ้าง

เขาเพียงเสียดายที่ตนไม่ใช่กวนอินหนู จะได้ร้องโวยวายเป็นครั้งคราวให้หลิ่วอวิ๋นเหมียนหันมาสนใจ

ปกติก็ช่างเถิด ความต้องการเช่นนี้มีอยู่ แต่ไม่ได้รุนแรงนัก

แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน!