กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 227 ยังไม่ถึงตาเจ้ามาชี้นิ้วสั่ง
ผู้ที่เคยเห็นความโหดร้ายในสนามรบ ผ่านการชำระล้างด้วยเลือดและน้ำตา ย่อมเกลียดชังสงครามที่สุด
นั่นไม่ใช่เพราะขลาดกลัว แต่เพราะรู้ว่ามนุษย์ช่างเล็กจ้อย และสงครามโหดร้ายเพียงใด
“ข้าคิดผิดไปแล้ว” หลิ่วอวิ๋นเหมียนยอมรับโดยไม่อิดออด “ทำสงครามไม่ดี เหล่าทหารต้องสละชีวิต ชาวบ้านต้องทนทุกข์”
ลู่ฉือพยักหน้า
หลิ่วอวิ๋นเหมียนฉลาดเช่นนี้เอง ชี้แนะเพียงนิดเดียวก็เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องให้เขาพูดตรง ๆ เลย
“แล้วตอนนี้จะทำอย่างไร?” หลิ่วอวิ๋นเหมียนถามอีกครั้ง
หลี่เจียวเจียวไม่ให้ยุ่ง แต่จะไม่สนใจเลยก็ไม่ได้
ทว่าหากหลี่เจียวเจียวจับได้ว่าพวกเขาแอบเคลื่อนไหว เขาจะอับอายจนเดือดดาลหรือไม่