กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 221 หลี่เจียวเจียวผู้คลุ้มคลั่ง
หลังจากหลิ่วอวิ๋นเหมียนกลับไป นางก็เล่าเรื่องนี้ให้ลู่ฉือฟัง
“หากพี่รองไม่ได้ชอบเสี่ยวไป๋ ข้าคิดว่าแม่นางเหยาผู้นี้ก็ใช่ว่าจะพิจารณาไม่ได้”
นางรู้สึกว่าเหยาเจินเจินมีบรรยากาศบางอย่างรอบกายที่ทำให้คนสงบใจ
ลู่ฉือกลับกล่าวว่า “รู้หน้าไม่รู้ใจ”
“ท่านรู้จักนางหรือ?” หลิ่วอวิ๋นเหมียนถามอย่างประหลาดใจ
“ไม่รู้จัก แต่เจ้าลองคิดดู” ลู่ฉือกล่าว “นางออกจากบ้านเองได้ ยังกล้าลอบตามมารดาไปเงียบ ๆ ทั้งยังกล้ามาคุยเรื่องแต่งงานของตนต่อหน้าเจ้า นางเป็นคนธรรมดาหรือ?”
หลิ่วอวิ๋นเหมียน “ไม่ใช่…”
เก่งกาจมาก
“แต่ก็ไม่ได้แปลว่านางเป็นคนเลวเสมอไป” นางกล่าวต่อ