บทที่ 166 โฉมงามช่วยวีรบุรุษ

บทที่ 166 โฉมงามช่วยวีรบุรุษ

เว่ยเกอยิ้มขื่น ประสานมือคำนับพลางกล่าวว่า “เป็นความอัปยศของตระกูล ทำให้ท่านโหวเห็นเรื่องน่าขันแล้ว”

ใต้โต๊ะ ลู่ฉือคว้าขาข้างที่หลิ่วอวิ๋นเหมียนก่อกวนไว้หมับ

หลิ่วอวิ๋นเหมียน “……”

บัดซบเอ๊ย!

ช่วยไว้หน้ากันบ้างได้หรือไม่?

หน้าแก่ ๆ ของนางแดงก่ำไปหมดแล้ว นี่ไม่ใช่การเกี้ยวพาราสีกันแล้วจะเป็นอะไรไปได้?

นี่เป็นรสนิยมพิเศษแบบใด ถึงได้มาเล่นลูกไม้พรรค์นี้ใต้โต๊ะต่อหน้าคนอื่น?

นางก็รักหน้าตาเหมือนกันนะ!