บทที่ 167 หญิงแกร่งชายอ่อนแอ

บทที่ 167 หญิงแกร่งชายอ่อนแอ

หลิ่วอวิ๋นเหมียนตาค้างอ้าปากค้าง

ที่น่าตื่นตะลึงยิ่งกว่านั้นยังอยู่ข้างหลัง

นางเห็นกับตาว่าพั่งหยาอุ้มหานผิงชวนเจ้าคน “ไร้ประโยชน์” ขึ้นมาในท่าขวาง แล้วหันไปบอกเสี่ยวไป๋กับกวนอินหนูว่า “ไปกันเถอะ! พวกเราไปหาคนกัน”

ภาพนั้นงดงามเกินไปจนหลิ่วอวิ๋นเหมียนไม่กล้ามองต่อ

นางดิ้นลงจากตัวลู่ฉือ แล้วกล่าวอย่างลังเลว่า “เอ่อ ให้คนไปบอกพวกเขากลับก่อนได้หรือไม่?”

พวกเราทำเป็นมองไม่เห็นก็แล้วกัน

หานผิงชวนคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง

ลู่ฉือเห็นแล้วหัวเราะลั่น ด่าขึ้นมาว่า “ไม่ได้เรื่องจริง ๆ ไปเถอะ พวกเราเข้าไปดูกัน เจ้าไปตรวจดูหานผิงชวนให้หน่อย อย่าให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นอีก”