บทที่ 160 ฉวยโอกาสตอนกลางดึก

บทที่ 160 ฉวยโอกาสตอนกลางดึก

หลิ่วอวิ๋นเหมียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เกรงว่าจะทำให้กวนอินหนูตกใจ

—คนสองคนนั้นพอทะเลาะกันขึ้นมา ก็ราวกับฟ้าผ่าดินลุก ไฟโหมกระหน่ำ ถึงขั้นเอาชีวิตเข้าแลกได้ อย่าทำให้เด็กตกใจเลย

“ท่านพ่อของเจ้าไปแล้ว พวกเราก็ไม่ต้องไปหรอก” หลิ่วอวิ๋นเหมียนกล่าว

กวนอินหนูพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะถามด้วยท่าทางลำบากใจเล็กน้อยว่า “ท่านแม่ นาง…เหตุใดนางถึงคิดสั้นเล่า?”

ในที่สุดเด็กก็รู้เรื่องแล้ว

หลิ่วอวิ๋นเหมียนสูดหายใจลึก “เพราะชั่วขณะนั้นนางคิดผิดไป กวนอินหนู ชั่วชีวิตคนเราต้องพบเจอเรื่องราวมากมาย บางครั้งเจ้าอาจรู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่ช่างทุกข์ทรมาน…แต่จงจำไว้ว่า มีชีวิตอยู่จึงหลุดพ้นจากความทุกข์ได้ มีชีวิตอยู่จึงยังมีความหวัง เข้าใจหรือไม่?”

กวนอินหนูพยักหน้าอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

หลิ่วอวิ๋นเหมียนลูบแผ่นหลังเขา “เอาละ รีบกินข้าวเถิด กินแล้วถึงจะเติบโตได้…”