บทที่ 146 สาวทึ่มซื่อตรงผู้ไม่รู้จักความรัก

บทที่ 146 สาวทึ่มซื่อตรงผู้ไม่รู้จักความรัก

ข้าก็รู้สึกกระดากใจจะเอ่ยปากอยู่บ้าง รอให้ได้ใช้เวลาด้วยกันอีกสักหน่อย ข้าจะค่อย ๆ หยั่งเชิงถามดู เจ้าว่าอย่างไร?

นางไม่รับประกันว่าจะได้ผล

ลู่ฉือพยักหน้า “ได้”

หลังห่อเกี๊ยวเสร็จ หลิ่วอวิ๋นเหมียนก็ถือตะเกียงออกจากบ้าน ส่วนลู่ฉือที่ทั้งตื่นเต้นทั้งร้อนใจก็เห็นได้ชัดว่ายังไม่ลืมฝีมือที่ได้เรียนจากหมู่บ้านต้นหลิว—การรีดแผ่นแป้ง

ก้อนแป้งเล็ก ๆ ถูกนิ้วยาวเรียวของเขาหนีบไว้ หมุนไปหนึ่งรอบใต้ไม้นวดแป้ง แผ่นแป้งเกี๊ยวกลม ๆ ที่ตรงกลางหนาและสองข้างบางก็ขึ้นรูป จากนั้นก็ลอยไปอยู่ข้างมือหลิ่วอวิ๋นเหมียน

หลิ่วอวิ๋นเหมียนห่อเกี๊ยวได้ทั้งเร็วและสวย แต่ละลูกกลมป้อมเหมือนตำลึงทอง เรียงแถวกันอยู่บนเขียง