บทที่ 145 หลิ่วอวิ๋นเหมียนผู้สองมาตรฐานอย่างคลาสสิก

บทที่ 145 หลิ่วอวิ๋นเหมียนผู้สองมาตรฐานอย่างคลาสสิก

ลู่ฉือพยักหน้า

“ข้าให้คนไปเชิญพี่เขยมาแล้ว” เขากล่าวต่อ “ข้าเข้าใจความสิ้นหวังของเขาได้ แต่จะยอมให้เขาทำกับพี่สาวเช่นนั้นไม่ได้”

หลิ่วอวิ๋นเหมียนคิดในใจ: หรือว่าจะลงไม้ลงมือกันแล้ว?

นางเข้าใจดีว่าตอนนี้ลู่ฉือกลัดกลุ้มพันกันยุ่งเหยิงราวกับเส้นหมี่

คนในครอบครัวทำผิด ข้าด่าว่าได้ แต่คนนอกห้ามลงมือ

เมื่อเทียบกับพี่สาวแล้ว พี่เขยก็เป็นคนนอกอยู่เสมอ

ด้านหนึ่งก็รู้สึกผิดต่ออีกฝ่าย อีกด้านหนึ่งก็โกรธเขา รสชาติเช่นนี้ช่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริง ๆ

แต่เรื่องความสัมพันธ์นั้น หากยังไม่รู้ความเป็นมาทั้งหมด หลิ่วอวิ๋นเหมียนก็ไม่กล้าเอ่ยปากอย่างผลีผลาม