กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 147 ที่แท้ก็เป็นคนคลั่งวิปลาส
หลิ่วอวิ๋นเหมียนมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงก่ำเพราะความหนาวของเขา แม้ตอนนี้จะยังไม่หายดีนัก แต่ในใจก็อบอุ่นยิ่ง
ตอนแรกอันหู่บอกให้เขานั่งรถม้า แต่เมื่อได้ยินว่าจะได้พบหลิ่วอวิ๋นเหมียน เขาก็รีบควบม้ามาทันที
ตอนนางเพิ่งอุ้มเขา ร่างเล็ก ๆ เย็นเฉียบไปทั้งตัว
“ส่งเขามาให้ข้า” ลู่ฉือกล่าว
“ไม่ต้อง ข้าจะอุ้มเขานอนต่ออีกหน่อย” หลิ่วอวิ๋นเหมียนแรงเยอะ ไม่รู้สึกเหนื่อย ทั้งยังตัดใจวางเขาลงไม่ลงจริง ๆ
“ข้าอยากพาเจ้าไปดูข้างบ้าน”
“เช่นนั้น…ก็ได้”
“ไปข้างบ้านทำไมหรือ?” พั่งยาถาม
“พูดสั้น ๆ สองประโยคอธิบายไม่หมด” หลิ่วอวิ๋นเหมียนกล่าวเลี่ยง ๆ