บทที่ 104 ฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ

บทที่ 104 ฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ

ลู่ฉือนิ่งเงียบไปนาน

หลิ่วอวิ๋นเหมียนกล่าวอย่างจริงจังว่า “หากเป็นเรื่องของคนอื่น ข้าคงไม่พูดมาก แต่เรื่องนี้เกี่ยวกับครอบครัวเจ้า…ลู่ฉือ ข้าเห็นเจ้าเป็นสหาย จึงขอพูดจากใจ อย่าไปสนว่าคนอื่นจะมองอย่างไร พี่สาวเจ้าถูกเอาเปรียบถึงเพียงนี้ ก็รับนางกลับมาเถิด”

ไม่ว่าจะยากดีมีจน อย่างน้อยก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสบายใจขึ้น

“แน่นอน พี่สาวเจ้าคงไม่อยากให้เจ้ากังวล จึงไม่ได้บอก” หลิ่วอวิ๋นเหมียนกล่าวต่อ พลางคิดในใจว่าพี่สาวคนนี้ช่างเป็นลูกพลับนิ่มจริง ๆ

หากน้องชายแท้ ๆ ของนางเป็นท่านโหว นางคงก่อเรื่องให้ฟ้าดินพลิกคว่ำ แม้ถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมเพียงนิดเดียว