บทที่ 47 ไม่มีเรื่องใดบังเอิญไร้ที่มา

บทที่ 47 ไม่มีเรื่องใดบังเอิญไร้ที่มา

เมื่อครู่หานผิงชวนได้พินิจหลิ่วอวิ๋นเหมียนอย่างละเอียดแล้ว

ต้องยอมรับว่านางเป็นหญิงงามผู้มีใบหน้าสะอาดตา

อย่าว่าแต่ในหลินโจว เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้เลย ต่อให้เป็นเมืองหลวงก็ยังหาโฉมงามได้ยาก

ไม่ต้องพูดถึงใบหน้าที่ได้สัดส่วน สิ่งดึงดูดใจที่สุดคือพลังชีวิตที่เปล่งออกมาจากตัวนาง

ทั้งที่เป็นสาวใช้กำเนิดจากชนบท แต่ระหว่างคิ้วกลับมีความงามที่เปี่ยมด้วยศักดิ์ศรีและรู้จักวางตัว

น่าสนใจดี

ที่แท้เซียวเหยี่ยนชอบแบบนี้นี่เอง

ถ้ารู้แต่แรก เขาคงเอาใจเซียวเหยี่ยนด้วยการส่งไปให้สักสองสามคน

หลิ่วอวิ๋นเหมียนกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ข้าไม่กล้ารับคำชม”