บทที่ 6 อาการป่วยของเกาซื่อ

บทที่ 6 อาการป่วยของเกาซื่อ

ตัวเองคุยโวไว้เอง ต่อให้ต้องคุกเข่าก็ต้องคลานให้จบ

ลู่ฉืออาบน้ำให้หมูป่า จนโคลนกระเด็นเปื้อนตัวเขาไปหมด

ส่วนหลิ่วอวิ๋นซิ่งอุ้มเปาจื่อยืนอยู่ข้าง ๆ ราวกับนายหญิงเจ้าของที่ดินที่บีบคั้นคนงานพิการ

นางไม่ค่อยเข้าใจว่าลู่ฉือเป็นบ้าอะไร แต่ถ้าเป็นบ้าแบบนี้ได้อีกสักหลายครั้ง นางก็ไม่ถือสาแม้แต่น้อย

หลิ่วอวิ๋นซิ่งลูบเงินตำลึงสองตำลึงที่ยังอุ่นอยู่ในมือ อารมณ์ดีอย่างยิ่ง