บทที่ 7 เข้าเมืองหาหนทางเลี้ยงชีพ

บทที่ 7 เข้าเมืองหาหนทางเลี้ยงชีพ

ฤดูงานยุ่งในไร่นาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่กว่าจะถึงฤดูเก็บเกี่ยวก็ยังอีกนาน

นางเกาพามี่มี่ขึ้นเขาไปขุดผักป่า พอกลับมาก็นำมาผสมธัญพืชหยาบเพียงนิดหน่อย นึ่งเป็นข้าวปั้นกิน จนหลิ่วอวิ๋นเหมียนหน้าเขียว

ทุกคนในบ้านต่างก็เป็นเช่นนี้ ทว่าทุกคนยังมองโลกในแง่ดี อย่างไรเสีย เมื่อเทียบกับปีที่แล้งจัดจนแม้แต่ผักป่าก็ไม่มีแล้ว ยามนี้ยังดีกว่ามาก

เช้าวันหนึ่ง ระหว่างกินมื้อเช้า นางเกาเอ่ยถึงเรื่องไปรับนางจางอีกครั้ง หลิ่วหมิงเหรินก้มหน้า ไม่ตอบรับ

นางเกาถอนหายใจ “จะรอให้หาเงินได้ยี่สิบตำลึง หรือเงินสิบตำลึงแล้วค่อยไปรับก็ไม่ได้หรอก…”

ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงวันนั้น

ภรรยาของเขาคงไม่ใช่ภรรยาของเขาอีกต่อไปแล้ว

หลิ่วหมิงเหรินเอ่ยว่า “ท่านแม่ ไม่ต้องห่วงแล้ว วันนี้ข้าจะไปเอง”

หลังกินข้าวเสร็จ เขาก็ออกไปทันที ทั้งยังหิ้วไข่ไก่ไปสิบฟอง