เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 103 คนเรามีแค่ครั้งแรกกับอีกนับไม่ถ้วน
เดิมทีเจิ้งกั๋วรู้สึกสงสารพี่น้อง
พอย้ายออกจากเขตบ้านพักกองทัพ ก็ต้องพึ่งพาแรงตัวเองถึงจะมีกินมีใช้
แม้แต่ผ้านวมผืนเดียวยังต้องเย็บเอง
หลังจากฟังคำพูดของเสิ่นเหยี่ยนหลี่จบ เขาก็เหม่อลอยซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในใจมีความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก
ทั้งโล่งใจ ทั้งรู้สึกว่ามีตรงไหนไม่ชอบมาพากล เขาคิดไม่ตก ได้แต่พยักหน้าตามน้ำไปเบา ๆ พลางเอ่ย “น้องสะใภ้ก็ไม่ง่ายเลย เป็นเด็กสาวที่ดีคนหนึ่ง พ่อตาแม่ยายของนายก็นิสัยใช้ได้เลย”
“นั่นสิ”
เสิ่นเหยี่ยนหลี่ยืนขึ้น เตะม้านั่งไปไว้ข้าง ๆ “ส่วนฉันน่ะ ตอนนี้ก็แค่อยากทำดีกับภรรยา พยายามทำตัวเองให้เป็นคนที่มีประโยชน์ของบ้านให้ได้มากที่สุดก็พอ”
เสิ่นเหยี่ยนหลี่เกิดการผลัดเปลี่ยนกายาใหม่จริง ๆ
เขาตักน้ำมาล้างหน้าเสียหน่อย เช็ดลวก ๆ เพื่อกลบร่องรอยที่ตัวเองเคยร้องไห้