กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 ถึงวันนั้น ฉันคงจะมีความสุขมากเป็นพิเศษ
เสิ่นเหยี่ยนหลี่รู้สึกว่าคำถามของเจิ้งกั๋วนี้น่าสนใจมาก
ตาข้างไหนเห็นว่าผมใช้ชีวิตไม่มีความสุขกัน
แต่ทว่า—
เสิ่นเหยี่ยนหลี่หยิบไม้ขีดไฟมาจุดเศษไม้แห้งในแท่นเตา พร้อมกับควันสีขาวจางๆ ที่ลอยออกมา เปลวไฟในเตาส่งเสียงเปรี๊ยะปะปนกัน เขาค่อยๆ เติมฟืนจากชิ้นเล็กไปชิ้นใหญ่ แล้วครุ่นคิดก่อนจะถามว่า “นายคิดว่าคนเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร?”
คำถามนี้ทำเอาเจิ้งกั๋วถึงกับอึ้งไปเลย
ให้ตายสิ
ทำไมจู่ๆ ถึงโยนหัวข้อใหญ่ขนาดนี้มาได้ นี่เราก็ยังไม่ได้ดื่มเหล้ากันสักหน่อยนะ
เสิ่นเหยี่ยนหลี่รู้ดีว่าเจิ้งกั๋วคงตอบไม่ได้
เพราะที่ผ่านมาตัวเขาเองก็ยังใช้ชีวิตไม่เข้าใจเลย