เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“มารดามันเถอะ นี่มันยาอะไรกัน สรรพคุณยาถึงได้รุนแรงขนาดนี้...”
บนถนน ลู่สวินกำลังวิ่งหนีสุดชีวิต
เขามีเส้นแบ่งของตัวเอง ต่อให้รู้ว่ามู่หรงเยียนเป็นคนวางยา แต่อีกฝ่ายก็เป็นถึงแม่ของฉู่อิ้วฉิง ในตอนที่ยังมีสติสัมปชัญญะอยู่ เขาไม่มีทางกระโจนใส่อีกฝ่ายจริงๆ แน่
ลู่สวินในยามนี้เพียงต้องการกลับถึงหอพักให้เร็วที่สุด แล้วค่อยจัดการด้วยตัวเองเพื่อสลายฤทธิ์ยาออกไป
“ไม่ไหวแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ทนกลับไปไม่ถึงหอพักแน่...”
สภาพของลู่สวินย่ำแย่ลงเรื่อยๆ
ที่นี่ห่างจากมหาวิทยาลัยอยู่ระยะหนึ่ง ตลอดทางเต็มไปด้วยนักศึกษาสาวสวยวัยแรกแย้ม ลู่สวินทนกลับไปไม่ถึงหอพักอย่างแน่นอน
ในเวลานั้นเอง เขาเหลือบไปเห็นโรงแรมแห่งหนึ่ง จึงพุ่งพรวดเข้าไปทันที
เขาตัดสินใจเปิดห้องในโรงแรมแล้วค่อยจัดการด้วยตัวเอง
“เปิดห้องให้ฉันห้องหนึ่ง ขอแบบเก็บเสียงดีๆ เร็วเข้า”