ตอนที่ 48 คุณน้าผู้กรีดร้องไม่หยุด

“อ๊าย...”

มู่หรงเยียนตกใจจนต้องหลับตาแน่น ขนตางอนยาวสั่นระริกราวกับปีกผีเสื้อที่ตื่นตระหนก

หน้าอกอวบอิ่มจึงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วตามแรงหายใจ ขับเน้นส่วนโค้งเว้าอันเย้ายวนภายใต้เนื้อผ้าบางเบา

หลายวินาทีผ่านไป สัมผัสที่คาดไว้กลับยังมาไม่ถึงเสียที

มู่หรงเยียนลืมตาขึ้นอย่างระแวดระวัง สบเข้ากับใบหน้าของลู่สวินที่อยู่ประชิดเพียงคืบ ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว ปลายจมูกแทบจะแนบชิดผิวของเธอ ดวงตาคู่ที่ยามปกติมักเยียบเย็นบัดนี้แดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ เห็นได้ชัดว่ากำลังสะกดกลั้นอย่างถึงที่สุด

เมื่อเห็นสภาพเช่นนี้ของลู่สวิน หัวใจดวงน้อยของมู่หรงเยียนก็เต้นรัวตุ้มๆ ต่อมๆ ด้วยความหวาดกลัว

ลู่สวินเป็นผู้บำเพ็ญ ยาทั่วไปย่อมไม่ได้ผลกับเขา

เพื่อให้มั่นใจว่าจะได้ผล ยาที่มู่หรงเยียนวางให้ลู่สวินย่อมไม่ธรรมดา แต่เป็นยาที่แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นที่สามดื่มเข้าไปก็ยังต้องโดนฤทธิ์ยาเล่นงาน