กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
วันรุ่งขึ้น ลู่สวินนอนยาวจนถึงช่วงบ่ายจึงค่อยตื่น
ยามลืมตาขึ้น มู่หรงหว่านก็จากไปนานแล้ว
“ไปแล้วงั้นหรือ”
ในหัวของลู่สวินผุดภาพความบ้าคลั่งเมื่อคืนวานขึ้นมา
หลังจากความบ้าคลั่งผ่านพ้น เขาก็ดำดิ่งสู่ห้วงนิทรา ไม่รู้เลยว่ามู่หรงหว่านจากไปตั้งแต่เมื่อใด
“เธอคงไม่โทษฉันหรอกกระมัง”
ลู่สวินอดกังวลมิได้
แม้จะบอกว่าเรื่องนี้หากจะโทษก็โทษได้แค่มู่หรงเยียนเท่านั้น
ทว่าอย่างไรเสีย เมื่อวานเขาก็แทบจะฉุดกระชากมู่หรงหว่านขึ้นมา
ตอนนี้ต่อให้มู่หรงเยียนจะบอกลู่สวินว่าฉู่อิ้วฉิงมิใช่ลูกแท้ๆ ของเธอ ลู่สวินก็ไม่มีทางเชื่อ