กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในขณะที่หมู่บ้านหรู่หนานยังคงอบอวลไปด้วยควันหลงจากเรื่องมงคลของตระกูลลู่ ชีวิตหนึ่งก็ได้จากไปอย่างเงียบงัน ทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน
วันที่บรรจุศพเฉินเจิ้งหนาน อวี๋เหอฮวาได้โทรศัพท์หาลูกชายและลูกสาวด้วยตัวเอง ลูกชายอย่างเฉินอันซวี่ยังคงแง่งอนไม่ยอมรับสาย ส่วนลูกสาวอย่างเฉินหงเหมยแม้จะรับสาย แต่กลับกล่าวขอโทษทั้งน้ำตาว่า “แม่ ขอโทษนะ ลูกสะใภ้ฉันจะคลอดวันสองวันนี้แล้ว ปลีกตัวไปไม่ได้จริง ๆ……”
อวี๋เหอฮวาถามด้วยความสงบเยือกเย็นอย่างผิดปกติ “ที่บ้านแกไม่มีคนอื่นแล้วหรือไง หน้าพ่อแกเป็นครั้งสุดท้าย แกก็จะไม่มาดูเลยเหรอ”
“แม่……ขอโทษนะ แม่เลิกทำให้ฉันลำบากใจได้ไหม แม่เองก็เคยเป็นแม่สามี เคยเป็นย่าคน ย่อมต้องเข้าใจความลำบากของฉันแน่ ๆ……” น้ำเสียงของเฉินหงเหมยฟังดูน่าสงสาร ทว่าแม้จะได้ยินข่าวการเสียชีวิตของพ่อ ในใจของเธอก็ยังคงมีเพียงครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเองเท่านั้น