เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ในที่สุดเฉินเจิ้งหนานก็ได้ออกจากโรงพยาบาล โดยเป็นหลิวเทียนหมิงที่ขับรถไปรับ
ตอนนี้ หลิวเทียนหมิงสามารถเข้าออกบ้านของเฉินตั่วตั่วได้อย่างอิสระแล้ว ตอนแรกสามีภรรยาเฉินต้าโหย่วไม่ค่อยเห็นด้วยนัก รู้สึกว่าหมู่บ้านตระกูลหลิวตั้งอยู่ห่างไกลเกินไป การคมนาคมไม่สะดวก แถมที่บ้านยังไม่มีผู้หลักผู้ใหญ่คอยช่วยเหลือ
หากเฉินตั่วตั่วไปอยู่กับเขา ไม่เพียงแต่ต้องไปใช้ชีวิตในแถบภูเขาห่างไกล หลานสาวก็ยังต้องย้ายไปเรียนที่โรงเรียนในหมู่บ้านอีกด้วย ช่างไม่มีอะไรน่าพอใจสักอย่างเลยจริง ๆ!
ในขณะที่เฉินตั่วตั่วกำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หลิวเทียนหมิงก็เป็นฝ่ายแสดงท่าทีขึ้นมาเอง “คุณอาคุณน้าครับ ที่บ้านผมไม่มีญาติพี่น้องคนอื่นแล้ว ต่อไปถ้าผมหาเงินได้ ก็จะมาสร้างบ้านที่นี่ ปกติคนในครอบครัวก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ส่วนผมรับหน้าที่กลับไปทำไร่ทำนาทางโน้น ถึงอย่างไรตอนนี้ก็มีรถ ไปกลับสะดวกอยู่แล้วครับ”