ตอนที่ 216 เรื่องในใจ

หลังจากถูกปฏิเสธอย่างนุ่มนวล หลินอวี่ก็รีบลุกขึ้นกล่าวลา สองเฒ่ากระตือรือร้นยัดของตอบแทนที่เตรียมไว้ใส่ห้องเก็บสัมภาระท้ายรถของเขา เมื่อปฏิเสธไม่สำเร็จ เขาจึงจำต้องรับไว้ทั้งหมด

ยามได้ยินคำพูดตามมารยาทอย่าง “ว่าง ๆ ก็แวะมาบ่อย ๆ นะ” รอยยิ้มของหลินอวี่ก็พลันแข็งค้างอย่างเห็นได้ชัด คำตอบรับก็อ้อมแอ้มคลุมเครือ ไม่เหมือนความตรงไปตรงมาในยามปกติเลยสักนิด

พอมองส่งไฟท้ายรถลับหายไปในความมืด เก๋อหลานหลานก็หันมองหลานสาวด้วยความสงสัย “ทำไมย่ารู้สึกว่าตอนเสี่ยวหลินกลับดูไม่ค่อยมีความสุขนะ?”

“มีด้วยเหรอคะ? ปู่กับย่ามองผิดไปหรือเปล่า” ลู่ชิงอวี่แกล้งทำไขสือ หันหลังเดินเข้าบ้านทันที “ง่วงจะตายอยู่แล้ว หนูไปอาบน้ำนอนก่อนนะคะ ปู่กับย่าก็รีบพักผ่อนเถอะค่ะ”

พอได้ยินหลานสาวบ่นง่วง คุณนายผู้เฒ่าก็โยนความสงสัยทิ้งไปไกลถึงเก้านภา รีบกำชับทันที “พรุ่งนี้ไม่ต้องตื่นเช้าหรอก นอนต่ออีกหน่อยนะ”

ลู่ชิงอวี่ขานรับอ้อมแอ้ม แล้วเผ่นขึ้นชั้นบนราวกับวิ่งหนี