เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่ชิงอวี่กำลังนอนหลับสบายก็ถูกย่าปลุกให้ตื่น พอตั้งท่าจะบอกว่าไม่กินมื้อเย็นแล้ว ก็ได้ยินคุณนายเอ่ยว่า “เสี่ยวหลินก็อยู่ด้วยนะ ลุกขึ้นมากินอะไรรองท้องหน่อยค่อยไปนอน”
เธอรู้ดีว่าการไม่ลุกไปร่วมโต๊ะคงเสียมารยาท จึงฝืนความง่วงเปลี่ยนชุดนอน แล้วเอาน้ำเย็นลูบหน้า เมื่อมองตัวเองในกระจกที่ดูสร่างง่วงขึ้นมาบ้างแล้ว ถึงค่อย ๆ เดินลงมาชั้นล่าง
พอย่างเท้าถึงชั้นหนึ่ง ก็ได้ยินคุณปู่กำลังคะยั้นคะยอชวนดื่ม “เสี่ยวหลิน ดื่มสักหน่อยไหมล่ะ”
ลู่ชิงอวี่รีบทำสีหน้าจริงจังพลางท้วงขึ้นมา “ปู่คะ เดี๋ยวพี่อวี่ต้องขับรถอีกนะ แล้วถนนกลับตัวเมืองอำเภอตอนกลางคืนก็ขับยากด้วย”
หลินอวี่ก็ยิ้มรับช่วยเสริม “ชิงอวี่พูดถูกครับคุณปู่ ไว้คราวหน้าถ้าว่าง ผมจะตั้งใจมานั่งดื่มเป็นเพื่อนคุณปู่สักสองแก้วนะครับ”