เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อทั้งสองคนกลับมาถึงบ้าน การสนทนาในห้องรับแขกก็ดูเหมือนจะยุติลงหนึ่งช่วงแล้ว พอเห็นพวกเขาเดินกลับเข้ามา หลิวเจ้าลี่จึงลุกขึ้นเป็นคนแรก “ลุงลู่ครับ ดึกมากแล้ว พวกเราขอตัวลาก่อนครับ”
ลู่ตงฟางกับลู่คุนหลุนรีบลุกขึ้นยืนเดินไปส่ง ลู่ตงฟางเอ่ยอย่างมีมารยาท “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่รั้งพวกเธอไว้แล้วละนะ รอสัปดาห์หน้าเธอค่อยมาใหม่ก็แล้วกัน”
ทั้งสามคนยืนอยู่ที่หน้าประตู มองส่งรถของหลินอวี่ที่พาหลิวเจ้าลี่ค่อย ๆ แล่นห่างออกไป ไฟท้ายกรีดแสงสีแดงเป็นสองสายท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน
“ปู่คะ พวกปู่คุยกันเรียบร้อยแล้วเหรอคะ?” ลู่ชิงอวี่ขยับเข้าไปใกล้แล้วถามขึ้น
ลู่ตงฟางไม่ได้สนใจเธอ แต่หันไปกวักมือเรียกขานลู่คุนหลุนแทน “คุนหลุน เข้าบ้านไปดื่มกันต่ออีกสักสองจอกเถอะ”
ลู่คุนหลุนเดินตามหลังไปอย่างหึ ๆ เมื่อครู่ตอนคุยเรื่องงานยังดื่มไม่เต็มคราบ พอถึงตอนนี้ก็เริ่มนึกอยากสุราขึ้นมาจริง ๆ เสียแล้ว