เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อันที่จริงสิ่งที่คนในหมู่บ้านไม่รู้ก็คือ เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นหลังจากไลฟ์สดรอบแรกจบลง หลี่มู่เซินก็มาหาลู่ชิงอวี่แล้ว
“คุณลู่คิดดูแล้วเป็นยังไงบ้าง” หลี่มู่เซินนั่งอยู่ในห้องรับแขกของบ้านตระกูลลู่ มองใบหน้าสงบนิ่งที่ปกคลุมด้วยไอน้ำชาของฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม ความสงบเกินคาดของอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกกระสับกระส่ายอยู่บ้าง “เดือนกว่ามานี้คุณแทบจะขายของไม่ได้เลยใช่ไหม บัญชีผู้ใช้จะยังยื้อไปได้อีกนานแค่ไหนกัน”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ลู่ชิงอวี่รินชาร้อนลงในถ้วยชาอย่างชำนาญ “ตอนแรกที่ฉันถ่ายวิดีโอก็ไม่ได้กะจะขายสินค้าอยู่แล้ว” น้ำเสียงของเธอราบเรียบผ่อนคลายจนทำให้คนแยกไม่ออกว่าจริงหรือเท็จ
“หึ ๆ งั้นหรือ” หลี่มู่เซินแค่นหัวเราะ “สองปีนี้คุณขายสินค้าทำเงินได้อย่างน้อยก็ 300,000 ถึง 400,000 หยวนแล้วมั้ง” เขาเคยลองประเมินปริมาณคำสั่งซื้อของลู่ชิงอวี่คร่าว ๆ กะไว้แบบไม่เกินจริงว่ามีรายได้ปีละแสนกว่าหยวน