เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
การปฏิเสธอย่างชัดเจนนี้ทำให้รอยยิ้มสดใสของเฉินลี่ลี่หม่นลงไปทันทีหลายส่วน
“แต่ว่า…”
“แต่อะไรเหรอคะ” เฉินลี่ลี่ถามซ้ำอย่างร้อนใจ
“เขาบอกว่าหลังเลิกงานหกโมงเย็นมีเวลาว่าง อยากชวนเธอไปกินข้าว” ลู่ชิงอวี่มองท่าทางที่สีหน้าเปลี่ยนในชั่วพริบตาของเธอ แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้
“จริงเหรอคะ ถ้า…ถ้าอย่างนั้นก็เกรงใจแย่เลยสิ!” เฉินลี่ลี่ดีใจก่อน แล้วตามด้วยอาการขวยเขินบิดไปบิดมา
“ในเมื่อเกรงใจ งั้นฉันช่วยปฏิเสธให้ดีไหม” ลู่ชิงอวี่แกล้งแหย่เธอ
“อ๊ะ!” เฉินลี่ลี่รีบห้าม แต่พอสบกับสายตาขี้เล่นของเธอก็พบว่าตัวเองโดนหลอกเข้าแล้ว จึงฟึดฟัดจะตีคน ทั้งสองคนหยอกล้อเล่นกันไปมาบนถนนแบบนั้น
“ชิงอวี่?” จู่ ๆ ด้านหน้าก็มีเสียงที่ไม่แน่ใจดังขึ้นมา
ทั้งสองคนรีบหยุดลง เห็นเพียงชายหนุ่มผิวขาวหน้าตาหมดจดกำลังมองพวกเธอด้วยความประหลาดใจ