กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งสองคุยเล่นกันอีกสองสามประโยค ลู่ชิงอวี่ก็เอ่ยลา เธอไปตลาดซื้อผัก ผลไม้ และเนื้อสัตว์มาบ้าง หอบหิ้วถุงเล็กถุงใหญ่พะรุงพะรังกลับบ้าน
เก๋อหลานหลานเห็นท้ายกระบะรถของเธอว่างเปล่า จึงถามอย่างสงสัยว่า “วันนี้ทำไมกลับมามือเปล่าล่ะ โรงหีบน้ำมันไม่มีคนมาหีบน้ำมันแล้วเหรอ”
ลู่ชิงอวี่หิ้ววัตถุดิบอาหารที่หนักอึ้งลงจากรถแล้วพูดทีเล่นทีจริงว่า “สองมือหนูหิ้วเต็มไปหมดขนาดนี้ ย่ายังบอกว่าหนูกลับมามือเปล่าอีกเหรอคะ”
เก๋อหลานหลานยกมือทำท่าจะเคาะหน้าผากหลานสาว พลางดุอย่างเอ็นดูว่า “นังหนูนี่ ชอบเล่นลิ้นนักนะ!”
“แฮะ ๆ วันนี้เถ้าแก่โรงหีบน้ำมันก็ขึ้นราคาเหมือนกันค่ะ ไม่มีใครเอามาส่งให้หนูแล้ว” ลู่ชิงอวี่นำวัตถุดิบอาหารไปวางในห้องครัว “แค่นี้ก็พอแล้วล่ะค่ะ ปีนี้รับซื้อมาได้เกือบ 3,000 จิน มากกว่าปีที่แล้วตั้งหลายเท่าแน่ะ!”