เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตำแหน่งที่ลู่ชิงอวี่เลือกนั้นฉลาดหลักแหลมมาก หากคนของโรงหีบน้ำมันไม่เลี้ยวเข้ามาในตรอกก็ไม่มีทางมองเห็น ทว่ากลับเป็นเส้นทางที่ผู้คนซึ่งมาหีบน้ำมันต้องเดินผ่านอย่างพอดิบพอดี
ยังไม่ทันหมดช่วงบ่าย เธอก็รับซื้อน้ำมันมาได้กว่า 500 จินแล้ว ซึ่งเกินความคาดหมายไปไกลมาก ในตำบลฉางผิงที่พอจะมีต้นชาอยู่บ้างก็มีแค่หมู่บ้านเป่ยซาน แต่น้ำมันที่นำมาส่งในวันนี้ ชัดเจนว่าส่วนใหญ่ไม่ได้มาจากหมู่บ้านเป่ยซาน
รอจนกระทั่งผู้คนเริ่มบางตา ลู่ชิงอวี่ถึงได้หาจังหวะเข้าไปทักทายพูดคุยกับน้าผู้หญิงหน้าตาไม่คุ้นเคยคนหนึ่ง
“คุณน้ามาจากตำบลไหนคะ?”
“มาจากหมู่บ้านตระกูลหวัง ตำบลฉางอันจ้ะ แม่หนูเคยได้ยินชื่อบ้างไหม?”
“ต้องเคยได้ยินสิคะ เพียงแต่ยังไม่เคยไป ที่นั่นมีอะไรน่าเที่ยวบ้างเหรอคะ?”
“เฮ้อ บ้านนอกคอกนาแบบนั้น นอกจากภูเขาก็มีแต่ภูเขา ไม่อย่างนั้นจะปลูกต้นน้ำมันชาได้เยอะขนาดนั้นหรือไงกัน”
“ทางฝั่งพวกคุณน้ามีต้นน้ำมันชาเยอะมากเลยเหรอคะ?”