เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ครอบครัวของลู่ชิงอวี่ได้รับเชิญมาร่วมงานฉลองวันเกิดของหวังเหม่ยลี่เหมือนเช่นทุกปี บนโต๊ะอาหาร ทุกคนต่างทยอยเอ่ยคำอวยพรให้เจ้าของวันเกิด หญิงชราดึงมือหลานชายคนโตมาบ่นพึมพำตามความเคยชิน “หมิงหางเอ๊ย ตอนนี้ย่าหวังแค่ให้แกแต่งงานสร้างครอบครัวเร็ว ๆ จะได้ช่วยพวกแกเลี้ยงลูก แกต้องรีบเข้าหน่อยแล้วนะ!”
ลู่ชิงอวี่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามเม้มปากแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวว่าจะถูกดึงเข้าไปในวังวนของการเร่งให้แต่งงาน ยังดีที่หญิงชราถูกหลานชายหยอกล้อจนยิ้มแย้มแก้มปริในเวลาไม่นาน ภายในห้องจึงกลับมาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขอีกครั้ง
หลังมื้ออาหาร แสงอาทิตย์อัสดงสายสุดท้ายก็เลือนหายไป ทุกคนย้ายไปยังห้องโถงกลางบ้านเพื่อดื่มชาและพูดคุยสัพเพเหระ ลู่คุนหลุนจ้องมองใบชาที่ลอยขึ้นลงอยู่ในถ้วย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาทันที “ชิงอวี่ ได้ยินมาว่าช่วงนี้เธอกำลังหาต้นชาอยู่เหรอ?”