กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ไอ้หยา ทำไมเงียบจังล่ะเนี่ย” ตัวยังไม่ทันเห็น เสียงดังฟังชัดก็ลอยเข้ามาในลานบ้านก่อนแล้ว “เถ้าแก่ลู่ หนูชิงอวี่” เสียงหัวเราะพูดคุยในห้องรับแขกพลันเงียบกริบลงทันที
ลู่ชิงอวี่ได้สติก่อนใคร ในใจอดพึมพำไม่ได้ว่า ทำไมเสียงนี้ฟังดูคุ้นหูจังนะ…
พอทุกคนออกไปต้อนรับที่ประตู ก็เห็นผู้ชายสามคนยืนอยู่ในลานบ้าน คนนำหน้าคือคนคุ้นเคยอย่างเกาชางเหว่ย เถ้าแก่บริษัทโลจิสติกส์
ด้านหลังตามมาด้วยหลินอวี่ เถ้าแก่บริษัทตกแต่งบ้าน
ชายหนุ่มวัยสามสิบต้น ๆ คนสุดท้ายสะดุดตาเป็นพิเศษ ทรงผมสกินเฮดรับกับฟันขาวสะอาด ยิ้มแล้วดูซื่อ ๆ แต่แฝงความเจ้าเล่ห์ฉลาดแกมโกง ถ้าไม่ใช่โจวเจิ้งหนานแห่งโรงสีข้าวประจำอำเภอแล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะ!
“พวกคุณสามคนมารวมตัวกันได้ยังไงคะเนี่ย” ลู่ชิงอวี่ตาเบิกกว้างกลมโต