เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“พี่หย่งหง! ทางนี้ครับ!” เฉินหย่งซิงโบกมือสุดแรง ดูสะดุดตายิ่งนักท่ามกลางผู้คน
เฉินหย่งหงมือหนึ่งเข็นกระเป๋าเดินทาง อีกมือหนึ่งคอยปกป้องหญิงสาวร่างเพรียวบางข้างกาย กลัวว่าเธอจะถูกฝูงชนเบียดจนพลัดหลงกัน เมื่อได้ยินเสียงตะโกน ทั้งสองก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน มองเห็นเด็กหนุ่มผู้สดใสและหญิงสาวผู้เรียบร้อยกำลังส่งยิ้มให้พวกเขาอยู่แต่ไกล
เฉินหย่งซิงซอยเท้าวิ่งปราดเข้าไป รับกระเป๋าเดินทางในมือของหญิงสาวมาอย่างคล่องแคล่ว “พี่ ผมช่วยถือครับ!”
หญิงสาวมองเฉินหย่งหงอย่างทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย ฝ่ายหลังจึงยิ้มพลางแนะนำ “นี่น้องชายลูกพี่ลูกน้องผมเอง เฉินหย่งซิง”
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวถึงยอมปล่อยมือ แล้วเอ่ยขอบคุณเสียงเบา
ทั้งสองสามคนเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ในที่สุดก็หลุดพ้นจากฝูงชนที่แออัด ลู่ชิงอวี่ยิ้มหวานมองเฉินหย่งหง “พี่หย่งหง ไม่แนะนำให้พวกเรารู้จักหน่อยเหรอคะ?”