เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ช่วงเวลาแห่งการอยู่พร้อมหน้ามักผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ ชั่วพริบตาวันหยุดก็สิ้นสุดลงแล้ว เมื่อเช้ายังส่งพวกเด็ก ๆ ออกจากบ้านด้วยความยินดีอยู่แท้ ๆ พอถึงเที่ยงวัน จางหลานก็เดินหน้าดำคร่ำเครียดมาหาถึงบ้าน
“เป็นอะไรไป ตัดใจให้หลานสะใภ้ใหม่ไปไม่ได้หรือไง” เก๋อหลานหลานเอ่ยเย้าแหย่
“โอย ไม่ใช่เรื่องนี้หรอกค่ะ!” จางหลานโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน
“แล้วเธอทำหน้าบอกบุญไม่รับแบบนั้นทำไมล่ะ”
จางหลานเหลือบมองคนงานที่กำลังทำงานอยู่ไกล ๆ แวบหนึ่งก่อน จากนั้นจึงขยับเข้าไปใกล้เก๋อหลานหลาน “ป้าไม่รู้อะไร ฉันเห็นว่าแม่หนูเซี่ยวเซี่ยวคนนั้นใช้ได้ ก็เลยเป็นฝ่ายเอ่ยเรื่องแต่งงานขึ้นมาเอง ให้ตายสิ ครอบครัวนั้นอ้าปากขอสินสอดทีเดียวตั้ง 88,000 หยวน!”
“เท่าไหร่นะ?!” เก๋อหลานหลานมีสีหน้าตกใจ ราวกับเมื่อครู่หูแว่วไปเอง