กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอกินข้าวเช้าเสร็จวางชามลง เฉินหย่งซิงก็นั่งไม่ติดที่ เอาแต่เร่งไม่หยุด “พี่ชิงอวี่ พวกเรารีบไปกันเถอะ!”
เฉินต้าโหย่วเอ่ยถามอย่างแปลกใจ “พี่หย่งหงของแกต้องเที่ยงถึงจะมาถึง แกจะรีบร้อนขนาดนั้นไปทำไม?”
“แฮะ ๆ ลุงใหญ่ พวกเราไปรอแต่เนิ่น ๆ ไงครับ!” เฉินหย่งซิงถูมือพลางยิ้มแป้น “ผมไม่ได้รีบอยากเจอพี่สะใภ้คนใหม่หรอกนะ!”
คนทั้งห้องต่างพากันหัวเราะกับท่าทางของเขา มีเพียงเฉินต้าขุยที่ปั้นหน้าขึงขังดุว่า “อย่ามาปากมากแถวนี้! ฟังพี่ชิงอวี่ของแกจัดแจง ถ้ากล้าก่อเรื่องวุ่นวายล่ะก็ คอยดูเถอะฉันจะถลกหนังแก!”
เฉินหย่งซิงหงอยลงทันตา เฉินเจิ้งเป่ยเห็นหลานชายโดนดุก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ ถลึงตาใส่ลูกชายแวบหนึ่ง “วันมงคลดี ๆ จะไปดุด่าเด็กตลอดทำไม?”