เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ช่วงบ่ายยังไม่ถึงสี่โมง ลู่ชิงอวี่ก็แจกจ่ายสิ่งของของอีกสองหมู่บ้านเสร็จเรียบร้อยและกลับถึงบ้าน
เพิ่งลงจากรถ ก็ได้ยินหลินอวี่กำลังพูดกับพวกช่างก่อสร้างว่า “วันนี้เลิกงานเร็วหน่อย พรุ่งนี้กับมะรืนหยุด ทุกคนไปฉลองเทศกาลให้เต็มที่นะ” พอหันกลับมา ก็สบตากับลู่ชิงอวี่พอดี ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วยิ้ม
อันที่จริงเมื่อวานลู่ชิงอวี่ก็เตรียมจะมอบของขวัญเทศกาลให้หลินอวี่แล้ว เพียงแต่จัดซื้อจนดึกเกินไปจึงไม่ทันการ เธอรีบเปิดห้องเก็บสัมภาระท้ายรถ หยิบข้าวเหนียวหอม ใบชา และไข่เค็มที่เตรียมไว้ออกมา “เมื่อวานเดิมทีคิดจะไปส่งให้ที่บริษัทนาย แต่มีเรื่องให้ล่าช้าไป โชคดีที่วันนี้ได้เจอกัน”
หลินอวี่โบกมือเป็นพัลวัน “ไม่ต้องหรอก ย่าลู่ให้บ๊ะจ่างผมมาตั้งเยอะแล้ว”
“ต้องรับไว้สิ!” ลู่ชิงอวี่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ ยัดของขวัญใส่มือเขา