กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เก๋อหลานหลานเป็นคนแรกที่ได้สติ เธอวางชามแล้ววิ่งออกไปที่ลานบ้านทันที ลู่ตงฟางตามออกไปติด ๆ พริบตาเดียวในห้องรมเนื้อก็เหลือเพียงลู่ชิงอวี่กับหลินอวี่สองคน
“หรือว่า...พวกเราจะออกไปดูด้วยกันดีครับ?” หลินอวี่ในฐานะแขกเสนอขึ้นมาอย่างเก้อเขินเล็กน้อย
ลู่ชิงอวี่พยักหน้า ที่เธอไม่ได้ออกไปตั้งแต่แรกก็เพราะไม่อยากให้หลินอวี่ต้องอึดอัด ทั้งสองคนเดินตามกันออกจากห้องรมเนื้อ เห็นเพียงเก๋อหลานหลานกำลังจับมือหลิวเจินเจินทักทายกันอย่างสนิทสนมอยู่ที่ลานบ้าน
“ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาได้ล่ะ? พวกเธอนั่งรถกลับมากันเอง หรือว่าอาฮุยขับรถมาส่งกันล่ะ?” เก๋อหลานหลานยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นตรง
หลิวเจินเจินโบกมือข้างที่ว่าง “ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง ปินปินขับรถพามาส่งน่ะ”
“ปินปินปิดเทอมฤดูร้อนแล้วเหรอ?”